Erickson był mistrzem nawiązywania osobistego kontaktu z intuicyjną, nieświadomą stroną człowieka. Posługiwał się metaforą, analogią, anegdotą, alegorią i przypowieścią. Psychoterapię ericksonowską można zatem rozumieć jako rodzaj przymierza między terapeutą a tą częścią pacjenta, w której drzemią twórcze pomysły i dostęp do życiowych zasobów. Psychoterapia ma służyć zrealizowaniu ukrytych potencjałów w najbliższej przyszłości. Sam Erickson, pytany skąd czerpie wiedzę, jak wspierać pacjentów w docieraniu do swoich nieświadomych możliwości, posługiwał się metaforą, którą przytaczamy poniżej:

Pewnego razu kiedy wracałem ze szkoły, naszą grupę minął rozpędzony koń z uzdą na głowie i pomknął w stronę farmy... w poszukiwaniu wody. Farmer nie rozpoznał go, zagoniliśmy więc konia do narożnika. Wskoczyłem na jego grzbiet....ponieważ miał na sobie uzdę, złapałem go za wodze i powiedziałem,  "Ruszaj w drogę....a on skierował się na główny trakt. Wiedziałem, że podąży we właściwym kierunku.... Nie wiedziałem jednak, jaki to jest kierunek. A koń to kłusował, to pędził w galopie. Momentami zapominał, że podąża głównym traktem i zbaczał w stronę pola. Przytrzymywałem go więc nieco, aby zwrócił uwagę, że przypuszczalnie powinien się znaleźć na głównej drodze. Na koniec, cztery mile od miejsca gdzie go dosiadłem, skręcił w stronę farmy a farmer powiedział: "A więc tak właśnie ten stwór wrócił z powrotem. Gdzie go znalazłeś?" Odpowiedziałem:"Cztery mile stąd"." Skąd wiedziałeś, że właśnie tutaj ma trafić?". Odparłem: "Nie wiedziałem... ale on wiedział.  Musiałem tylko utrzymać jego uwagę na głównej drodze."

....Myślę sobie, że to jest sposób prowadzenia psychoterapii".

/ D.Gordon i H.Meyers-Anderson, 1981 Phenix: Therapeutic patterns of Milton H. Erickson str 6 /.